Henricus Petrus Cornelis Jansen (1896 - 1950)

Henricus Petrus Cornelis Jansen
Persoonsinformatie
Volledige naam	Henricus Petrus Cornelis Jansen
Roepnaam	Harry
Geboorteplaats	Woensel
Geboortedatum	24 april 1896
Overl.plaats	Uden
Overl.datum	2 december 1950
Partner(s)	Germaine Elize Jeanne Mathilde Verzijl
Beroep(en)	fabrieksdirecteur raadslid wethouder
Bidprentje

Henricus Petrus Cornelis Jansen (1896 - 1950)

Henricus Petrus Cornelis (Harry) Jansen werd geboren op 24 april 1896 in Woensel, zoon van Martinus Jansen geboren in Tongelre (1855 - 1929) van beroep koopman/ blauwverver/ kousenfabrikant en Catharina de Wit geboren in Valkenswaard (1862 - 1921), als vierde kind in een gezin met tien kinderen waarvan er twee vroegtijdig overleden. Harry, van beroep fabrikant, overleed op 2 december 1950 in Uden (begraven in Schijndel).

Henricus Petrus Cornelis Jansen trouwde op 17 mei 1932 in Sint Michielsgestel met Germaine Elize Jeanne Mathilde Verzijl.

Germaine Elize Jeanne Mathilde Verzijl werd geboren op 2 juli 1908 in Sint Michielsgestel, dochter van Karel Jacob Hubert Verzijl geboren in Venlo (1870 - 1952) van beroep arts en Mathilda Maria Apolonia Kaijser geboren in Venlo (1880 - 1957), als tweede kind in een gezin met drie kinderen. Germaine overleed op 22 september 1979 in Schijndel.

Krantenartikelen

IN MEMORIAM HARRY JANSEN

Eigenlijk moesten we schrijven „mijnheer Harrie”, want onder deze eervolle benaming was hij bij geheel Schijndel bemind en geacht en deze achting bleek wel overduidelijk uit de algemene verslagenheid, welke Zaterdag l.l. in onze gemeente heerste, toen de tijding van zijn plotseling verscheiden uit deze wereld, als een angstmare door onze gemeente ging.
Hij, de oudste directeur van het bedrijf, dat Schijndel groot en welvarend maakte; de man die deze groei en bloei ruim veertig jaren als leider en organisator beleefde en bespoedigde; deze sterke man, werd op ruim vier en vijftigjarige leeftijd door God opgeroepen naar een beter leven.
Men zal hem moeilijk kunnen verwijten, dat hij zijn leven onbenut heeft laten voorbijgaan, want wie hem slechts oppervlakkig kende wist wel, dat de gang van zaken in zijn bedrijf hem nimmer losliet en de klap die de oorlog er in 1944 aan toebracht, vergde dan ook heel veel van zijn geestelijke en lichamelijke krachten. Dit nog te meer, omdat juist in die dagen een bestuursfunctie zijn schouders drukte, die de zorgen voor hem nog meer verzwaarde.
Zijn ijzeren wilskracht kwam echter ook dit te boven, zo goed als de naweeën van oorlog en bevrijding, waarvoor ook hij niet gespaard bleef. Woenselaar van geboorte was hij door de jaren heen 'n volbloed Schijndelaar geworden en dit ondervonden de talrijke verenigingen, waarin hij ’n bestuursfunctie uitoefende, wel van zeer nabij. Zeker hij was beschermheer van „Schijndel”, van „de Hopbel” en de motorvereniging, maar …. was hij het in feite eigenlijk niet van zo veel meer ….?
Wie hem slechts oppervlakkig kende, meende hem een zekere ongevoeligheid toe te kennen, doch dit schijnbare masker viel meteen af, als men vertrouwelijk met hem sprak en eenieder werd het dan duidelijk, dat bij deze man de gevoeligheid omgekeerd evenredig was aan zijn uiterlijk.
Hoevelen met hem vertrouwelijk spraken; hetzij als directeur; hetzij als „mijnheer Harrie”’ is met de dekmantel der vergetelheid gedekt, doch Hij die oordeelt over 's mensen doen en laten, zal op de creditzijde van zijn levensboek een indrukwekkend getal aan weldaden hebben geconstateerd, die Hem voor Schijndel voor eeuwig tot een der nobelsten onzer dorpsgenoten hebben gemaakt.
Deze weldadigheid en behulpzaamheid kwamen bij hem wel zeer tot uitdrukking, toen hij in de granaatweken van '44 het hoogste gezag in onze gemeente uitoefende en toen door zijn kordaat optreden (zo goed als tijdens de bezetting) veel leed wist te verzachten.
Schijndel mag dit nimmer vergeten en heeft dit ook niet gedaan, wat wel duidelijk bleek bij de massale begrafenis op Woensdag l.l. en bij het Rozenkransgebed, dat tot zijn zielenrust in de twee parochiekerken telkens werd gebeden.
„Mijnheer Harrie” is heengegaan; maar in de herinnering zal hij blijven leven! Als plichtsgetrouw directeur die voor zijn personeel, dat hij zag groeien van nauwelijks tien tot twee duizend in getal, nog meer dan louter directeur was; als voorzitter van het pensioenfonds, dat hij stichtte bij zijn zilveren feest in '41; als gemeenschapsmens, op wie voor het dorpsleven nimmer te vergeefs een beroep werd gedaan en niet in het minst misschien als redder in de nood bij zovele hopeloze gevallen, die in de voorkamer van huize ‚‚de Borne” met ’n vorstelijke royaliteit werden opgelost.
Is het dan ook niet opmerkelijk, dat hij juist op de dag, waarop wij de feestdag vieren van ’n legendarische weldoener, werd heengedragen naar zijn laatste rustplaats?
Moge deze heilige dan mede zijn voorspraak zijn en moge de Schijndelse gemeenschap in een algemeen gebed tot den Heer der Heerscharen mede bewerkstelligen, dat deze energieke en rusteloze man bij zijn leven, nu de eeuwige rust geniete in ruil voor de talloze weldaden die hij aan ons dorp en zijn omgeving met milde hand bewees.
Hij ruste in vrede !

• Begrafenis van Harry Jansen op woensdag 6 december 1950
• 

  De lijkstoet verlaat Huize de Borne. Voor grote foto klik hier.

• 

  De lijkstoet voor de Sint Servatiuskerk. Voor grote foto klik hier.

• 

  De lijkstoet op het kerkhof aan de Rietbeemdweg. Voor grote foto klik hier.

R.K.V.V. „SCHIJNDEL”

In Memoriam de WelEd. Geb. Heer H. P. C. Jansen. Evenals vele andere plaatselijke verenigingen, leed deze week de R.K.V.V. „‚Schijndel”’ een smartelijk verlies door het plotseling verscheiden van haar Beschermheer, de Weled. Geb. Heer H. P. C. Jansen. Vanaf 9 Juni 1929 was Mr. Harry, zoals de overledene door iedere voetballer werd genoemd, de grote man van de Vereniging en aan zijn toedoen is het te danken, dat de geel blauwen het op sportgebied zover hebben kunnen brengen. Had de voetbalvereniging niet zulk een beschermheer in de ware zin des woords gehad, dan was zij nooit in staat geweest haar sportprestaties te ontplooien, zoals dat op de dag van vandaag mogelijk is, door het bezit van zulk een prachtig terrein met bijbehorende entourage.
De meeste wedstrijden volgde hij met volle belangstelling, terwijl hij bij diverse gebeurtenissen op voetbalgebied steeds tegenwoordig was. Bij de verschillende kampioenschappen in het verleden behaald, liet hij zich niet onbetuigd en zat de Vereniging soms eens in moeilijkheden, dan stond hij ons met raad en daad bij.
Zijn grootste genoegen beleefde hij, evenals natuurlijk Bestuur en leden, toen hij op 9 September 1934, na het doorknippen van een lint, het Sportpark voor geopend verklaarde en de wedstrijdbal door wijlen Tonny van Liempd vanuit een vliegtuig op het terrein werd geworpen. Dit terreinencomplex heeft steeds zijn volle aandacht gehad en niets was hem te veel om de nodige verbeteringen aan te brengen.
In de 21 jaren van zijn beschermheerschap heeft de overledene de ups en downs van de geel blauwen meegemaakt. Was hij soms wel eens, evenals vele anderen, pessimistisch over de verrichtingen gesteld, toch bleef hij ons nauwgezet gadeslaan of liet zich op de hoogte brengen en koesterde nog steeds de stille hoop, dat Schijndel eerlang weer een sterke tweede klasser rijk zou worden.
„Schijndel” verliest in de dierbare overledene ontzettend veel en deze plaats is praktisch niet meer aan te vullen. Wij allen, leden van de voetbalvereniging „Schijndel”, zullen zijn werken steeds weten te waarderen en de helaas jammer genoeg veel te vroeg ontslapen Beschermheer in onze gebeden herdenken. Hij ruste in vrede.

Bronnen, noten en/of referenties